Lost Reflection

Κάθοταν μπροστά από αυτό το κείμενο για ώρες.. μέρες... μήνες... χρόνια.
Το κοιτούσε χωρίς να βγάζει κάποιο νόημα. Πιθανόν και να μην τον ενδιέφερε. Έλεγε κάτι σημαντικό;  Ισως αν μπορούσε να γυρίσει σελίδα να κατάφερνε να καταλάβει κάτι για αυτό που προσπαθούν να περιγράψουν οι ακαταλαβίστικες παράγραφοι... που, κακά τα ψέμματα, δεν τον παίδευαν καθόλου, δεν του εξήπταν την φαντασία και την περιέργεια στο παραμικρό. Απλά, ήθελε μια αλλαγή. 
Ν΄ακουσει τον ήχο του χαρτιού σαν το τσαλακώνουν τα δάχτυλα για να το γυρίσουν. Του πήρε τόσο χρόνο για να εκτιμήσει μια απλή κίνηση, μια απλή λειτουργία του σώματος. Μια απλή διαταγή του εγκεφάλου, και μακάρι, ευχήθηκε, να του πάρει άλλο τόσο για να κατανοήσει το περιεχόμενο μιας αράδας λέξεων. 

Τί είναι αυτό που ξεχωρίζει το έμψυχο από το άψυχο; η κίνηση και η αίσθηση!

Ναι, ήταν νεκρός, αισθανόταν πνευματικά και σωματικά σαν ένα τόρσο, με μηδενικές προοπτικές εξέλιξης. Τα δάχτυλα του αδυνατούσαν να αισθανθούν το σκληρό χαρτί και η σκέψη οτι και η επόμενη σελίδα θα είναι ακόμα αίνιγμα δεν τον τάραξε διόλου. Ένα καθολικό Αλτσχάιμερ του είχε κοστίσει την αξιοπρέπεια, την μνήμη, την γνώση και την κοινωνική λειτουργικότητα. 

Ηταν ο γονότυπος, της κοινωνίας που τον εξέφραζε!